Za kilka godzin mecz, a już za kilka dni w księgarniach "Drzewo morwowe". Zaczyna się to tak:
26 stycznia 2004, poniedziałek
Wokół prostokątnego, drewnianego stołu umieszczono sześć prostych krzeseł. Na jednym z nich siedział przygarbiony, siwy mężczyzna. W pewnej chwili począł rozcierać dłońmi szczupłe, by nie powiedzieć kościste, uda i niezdarnie sięgnął do kostek. Wolno rozprostował sztywne członki i powrócił do pierwotnej pozycji. Tępo wlepiał wilgotny wzrok w leżącą tuż przed nim szarą kartkę papieru. Wskazującym palcem kreślił na niej kręgi, ostukiwał ją kciukiem. Wreszcie Rajmund Gesler, bo tak się nazywał starzec, zgniótł prawą ręką kartkę i cisnął ją na pstrokaty, wytarty dywan. Niezdarnie wstał od stołu i na obolałych, patykowatych nogach ruszył do przedpokoju. Nie bez trudu nasunął na stopy czarne, skórzane trzewiki, z wieszaka zdjął wełniany, brązowy płaszcz. Na głowie umieścił futrzaną czapę z norek. Wyłączył prąd. W ciemności stał dobrych kilka minut przed drzwiami na korytarz. Zacisnął dłoń na klamce, jakby się na niej wspierał. Potem ponownie nacisnął kontakt. Cofnął się do pokoju. Jego wzrok wędrował po pstrokatej plamie dywanu. Gesler odnalazł wreszcie pogniecioną przed chwilą kartkę. Podniósł ją i ruszył na środek pokoju. Rozprostował pomięty papier na stole kantem dłoni, po czym z kieszeni wygrzebał zapalniczkę. Wykrzesał ogień. W następnej chwili umieścił płonący list w popielnicy. Wciągał w płuca zapach gryzącego dymu, z uwagą obserwował proces spalania. Kiedy z kartki powstała popielata, delikatna skorupa, Gesler splunął do ciężkiego, szklanego pojemnika. Wolno, z namaszczeniem wcierał teraz popiół w kościste palce, tak że stały się one szare. Na jego twarzy widoczny był strach.
Mężczyzna obrócił się na zdartych obcasach i podszedł do przedwojennego radia Telefunkena. Był to utrzymany w doskonałym stanie model Fenomen Mb 713. Gesler nie zamierzał jednak słuchać muzyki. Brudnymi dłońmi pochwycił wypolerowaną obudowę i obrócił odbiornik o sto osiemdziesiąt stopni. Zdjął luźno dostawioną tylną ścianę i wyjął z wnętrza radia owinięty flanelową szmatką przedmiot. Kiedy rozwinął materiał, na jego dłoni ciążył błyszczący od smaru, czarny pistolet P64. Staruszek przetarł go szmatką i z wprawą umieścił w wewnętrznej kieszeni płaszcza.
Tym razem zapomniał o wyłączeniu kontaktu. Starannie zamknął drzwi i ruszył do wyjścia. Wyszedł przed klatkę kamienicy przy ulicy Grunwaldzkiej numer jedenaście. Obok, pod numerem dziewiątym, była niewielka hala sportowa „Budowlanych”. Z jej okien przebijało mdłe światło. Jak każdego dnia ćwiczyli w niej zapaśnicy. Gesler pamiętał z dzieciństwa, że w miejscu hali znajdowała się synagoga. To na tej ulicy zebrano w domu starców wszystkich Żydów z miasta i okolic. Potem, chyba w czterdziestym pierwszym, gdzieś ich wywieziono. Teraz taki los spotka jego. Co do tego nie miał wątpliwości. Nigdy już nie wróci na swoją ulicę.
Poczuł nieprzyjemne zimno. Poprawił futrzaną czapę, postawił kołnierz płaszcza, zerknął na zegarek. Chociaż była dopiero godzina piętnasta, ulice pokrywał mrok. Zwały brudnego śniegu zalegały trawniki i krawędzie chodników, tworząc wąskie tunele, przez które ostrożnie, w obawie przed upadkiem, posuwali się wolno ludzie. Gesler ruszył w dół, w kierunku postoju taksówek znajdującego się przy moście Jana. Po drodze minął duży, pęknięty kamienny obelisk, do którego przytwierdzono mosiężną tablicę z napisem: „3 lutego 1807 roku Napoleon przebywał tu z zamiarem stoczenia bitwy z wojskami rosyjskimi”. Zwykle uśmiechał się, czytając tę niedorzeczną informację. Napoleon przebywał z zamiarem! To wystarczyło, by ufundować pamiątkowy głaz! Cóż za tępy lud! Już zapomnieli o Dekrecie Grudniowym. Hołota! Skąd ta nieodwzajemniona miłość do tyrana?
Ale dzisiaj nie było mu do śmiechu ani rozważań. Odczekał dłuższą chwilę na przejściu dla pieszych, chociaż gdyby przyśpieszył, zdążyłby przebiec przed nadjeżdżającym zza zakrętu białym oplem. Ale Gesler wcale się nie spieszył. Przeszedł most, pod którym płynęła Łyna. Pomimo dużego mrozu rzeka ciągle nie zamarzła. W młodości pływał po niej kajakiem. To było jego jedyne hobby. Kiedy płynął, nie myślał o niczym innym. Jego świat na tych kilka godzin nabierał jasnych barw i intensywnych zapachów. Kiedy płynął, nie myślał o tym, co robi na co dzień. Teraz Łyna była surowa, ciemna i ponura. Zupełnie jak on.
Na portalu „Wiadomości 24.pl” Adam Kraszewski pisze o „Drzewie morwowym” porównując książkę do samego „Kodu Leonarda da Vinci”. Być Danem Brownem byłoby nieźle. Przynajmniej jeżeli chodzi o aspekt finansowy takiej sytuacji. Cytuję: „W książce Tomasza Białkowskiego znajdziemy wszystko czego wymagać możemy od dobrego kryminału. Seryjnego mordercę ściga detektyw z przypadku, są też piękne kobiety, a cała akcja ma drugie dno i oczywiście zaskakujące zakończenie. Wszystko to dzieje się w pięknej scenerii Warmii. Znawca kryminałów dostrzeże wpływ na pisarstwo Tomasza Białkowskiego książek Conan Doyle, Hammeta czy Forsythe'a. Z tych najlepszych wzorców autor wziął co najlepsze i z powodzeniem przeniósł w polskie realia”. 
Kupiłem nowy numer „Lampy”. Kupuję ją systematycznie. Mam większość numerów, poczynając od tego pierwszego z kwietnia 2004 roku. Postanowiłem sięgnąć po ten numer najstarszy i spróbować je porównać. W tym najnowszym obszerny tekst Doroty Masłowskiej zatytułowany „Wiosna w Pekinie”. W numerze nr 1 Dorota Masłowska zdobi okładkę pisma. Na stronie 2 nowego numeru komiks Macieja Sieńczyka. W archiwalnym Sieńczyk prezentuje komiks na stronie 12. W „Lampie” najnowszej obszerny wywiad z Markiem Nowakowskim (ur. 1935 r.) – nestorem warszawskich pisarzy. W numerze 1 wywiad z Piotrem Wojciechowskim (ur. 1938 r.) również warszawiakiem. Oba przeprowadza naczelny Paweł Dunin-Wąsowicz. W nowym numerze wywiad z mistrzem literatury popularnej Markiem Krajewskim. Najstarszy numer zawiera omówienie prozy gwiazdy pop-literatury Janusza Leona Wiśniewskiego. W obu znalazły się duże nazwiska. Wtedy: Dukaj, Świetlicki, Różycki, Podsiadło. Teraz: Iwasiów, Varga. Poza tym w obu numerach jak zawsze: recenzje książkowe, płytowe. 
W poniedziałkowe popołudnie miał swoją premierę program TVP "Bookriders". Na pierwszy rzut poszła moja "Teoria ruchów Vorbla". W kolejnych odcinkach same znakomitości, m.in. Mariusz Sieniewicz, Kazimierz Orłoś. Program można zobaczyć w Internecie tu:
Szukałem w domowej bibliotece archiwalnego numeru „Literatury na Świecie” poświęconego gnozie. Tak, był taki numer z roku 1987, w którym zamieszczono tekst wyklętego Salmana Rushdie. Były nawet dwa numery. Ten z roku 1989 traktował o herezjach, sektach i schizmach. Zawierał m.in. fragment o Templariuszach z „Wahadła Foucaulta” Umberto Eco. We wtorek 12 czerwca wydaję swoją powieść o sekciarzach, którą niezmiennie polecam. Potrzebowałem odpowiedzi na, zdawało mi się ważne, pytanie. Nieważne… Archiwalnych numerów, niestety, nie znalazłem, ale za to natrafiłem na niewielką książeczkę wydaną przed laty przez wydawnictwo „Znak” pt. „O cierpieniu. O przyjemności”. A ponieważ już jutro pierwszy mecz Naszych z Grekami, pragnę tym drugim zadedykować niewielki fragment autorstwa osiemnastowiecznego szkockiego filozofa Davida Hume’a. Po namyśle dedykuję go również Rosjanom i Czechom, naszym grupowym rywalom. Więcej, dedykuję go każdemu kto stanie naprzeciwko naszej drużyny narodowej. Zanim skierują piłkę w kierunku polskiego bramkarza niechaj wcześniej dokładnie przemyślą poniższe słowa: 
Obudził mnie rano kot Bolesław, który w zasadzie jest kotką, ale przecież dla niego to bez różnicy, jak go zwą. Był głodny, podobnie jak i dwa inne koty, delikatnie, acz uparcie, ugniatające moje zaspane ciało. Nie było rady, zwlokłem się i bez śniadania (jak wszyscy, to wszyscy) poszedłem do sklepu, który znajduje się w sporej odległości od mojego domu. W drodze towarzyszył mi sznur samochodów w części przyozdobionych biało-czerwonymi chorągiewkami. Święta majowe już były, o protestach niezadowolonych grup społeczeństwa nic nie słyszałem. O co chodzi? Gdzieś w okolicach szpitala wojewódzkiego wreszcie na dobre się rozbudziłem. Przecież to już zaraz! Za pięć, a nie licząc dzisiejszego dnia, za cztery dni Polacy skopią w swych najkach tyłki zadłużonym Grekom! Kupiłem kocią karmę i bezwiednie trafiłem na dział z książkami. Moją uwagę zwróciła publikacja związana z Euro 2012 pt. „Piłka nożna. Legendy”. Warto wiedzieć, kto jest kto, a raczej kto kim był. Pomyślałem i kupiłem. Jedyne 44,99zł. Obok dostrzegłem oficjalne mapy i kibicowskie przewodniki. Nie jadę, ze smutkiem przyznałem, to chociaż kupię i popatrzę na wielki świat, będę odbywał podróże w wyobraźni. 10,99zł razy dwa. Obok leżały sympatyczne maskotki turnieju w postaci bliźniaków, których słowiańskich imion (Strimko? Ladko?) nie jestem w stanie zapamiętać – 24,99zł. Wziąłem. W pobliżu krążyli mężczyźni i kobiety w biało-czerwonych odświętnych strojach. Poczułem się nagi w swojej sztruksowej marynarce i skórzanych trzewikach. Nabyłem zatem kolejno: koszulkę – 29, 99zł, którą zamieniłem zaraz na lepszą gatunkowo za 59,99zł, czapkę z daszkiem – 29,99zł, szalik – 29,99zł, skarpetki z logo – 19,99zł. Ponieważ ranek był pochmurny zaopatrzyłem się w gustowną pelerynę z białym orłem – 5,99zł. No i ręcznik z koroną – 39, 99zł. Pomyślałem, że przecież w czasie zawodów może powrócić słońce. Przyciemniane okulary z nadrukiem kosztowały mnie 39,99zł. Poczułem się znacznie lepiej, ale ciągle mi czegoś brakowało. Niby zamieniłem czapkę na długaśny kapelusz rodem z Krainy Oz – 17,99zł, a na ręcznik zarzuciłem złożony w kostkę koc z motywem gigantycznej piłki– 24,99zł, lecz świadomość, że moje zaangażowanie w największą medialnie imprezę w historii kraju nie jest pełne, poczęła palić sumienie. W dziale z napojami nabyłem zatem cztery dwulitrowe butle coca-coli – 14,99zł, kubek ceramiczny – 7,99zł i co tu kryć – zgrzewkę piwa Warka (6 sztuk plus 2 gratis za jedyne 15,55zł). Do piwa dorzucono mi szklankę ze Stadionem Narodowym – 5,99zł. Ale szybko zamieniłem Warkę na 12 sztuk Tyskiego – 5 stadion za jedyne 27,99zł. Zaraz po tym przed moim nosem przemknął sąsiad pchając wózek pełen pościeli z logo, chyba gdańskiej PGE Areny – 79,99zł komplet. Sąsiad ma liczną rodzinę i ten zakup musiał odczuć po kieszeni. Zza ściany telewizorów w turniejowej promocji dostrzegłem, że kupił dzieciom grę z meczami na PC – 109zł, a do auta wziął biało-czerwone narzuty na fotele plus rolety na okna – razem 99,99zł. Skromnie nabyłem gustownego pendrive’a – 44,99zł. Dodałem do tego trąbkę – 24,99zł. W porównaniu z sąsiadem i tak byłem sknerusem. Bałem się, że gdzieś, przypadkiem wpadniemy na siebie. No to przezornie, dla niepoznaki, pomalowałem twarz w biało-czerwone kolory kredką za jedyne 4,49zł, a oczy zakryłem wspomnianymi okularami słonecznymi. Z piłką pod pachą – 69,99zł i dwoma lnianymi torbami (Stadion Wrocław) – 4,99zł razy dwa, poszurałem na dział z żywnością. Nabyłem: paluszki kibica – 2,49zł, migdały kibica – 5,99zł, krakersy kibica – 4,99zł, napój energetyczny z gwizdkiem owiniętym tasiemką przy szyjce – 1,55zł, wodę kibica – 1,19zł, chipsy kibica – 3,59zł, prażynki dla odmiany kibicowskie – 2,99zł. Wszystko w biało-czerwonych barwach. Jeszcze stojąc przy kasie dorzuciłem turniejową talię kart – 9,99zł, puzzle ze wzorem pucharu – 9,99zł i bidon. Sam nie wiem, po co? Może dlatego, że kosztował jedyne 14,99zł i miał piękny wizerunek Zbigniewa Bońka? Przez plecy przerzuciłem flagę narodową, która już wisi na balkonie – 12,99zł. Za to wszystko spotkała mnie zasłużona nagroda. Ponieważ nabyłem towarów za grubo ponad setkę, dostałem jako gratis biało-czerwone drewniaki do relaksacji stóp podczas wielogodzinnych transmisji telewizyjnych. Pełen narodowej dumy do domu wracałem taksówką – 15zł. I miałem w nosie, że z tego wszystkiego karma dla moich kotów – 12,49 zł – została w samochodzie. Nasypałem im do miski rozdrobnionych kabanosów stylizowanych na drzewce sztandarów. Nawet im smakowały.
